QuestionsQuestions (KAUTUSANG TAGAPAGPAGANAP BLG. 187)
Ang KAUTUSANG TAGAPAGPAGANAP BLG. 187 ay isang direktibang pang-administratibo na nag-uutos sa paggamit ng Wikang Filipino sa pamahalaan. Ito ay inisyu ni Pangulong Ferdinand E. Marcos noong Agosto 6, 1969.
Ang pangunahing layunin ay ang pagpapaunlad at pagpapalaganap ng isang wikang pambansang Pilipino na itinatadhana ng Saligang-Batas at ng Batas Komonwelt Blg. 570.
Saklaw nito ang lahat ng kagawaran, kawanihan, tanggapan, at iba pang sangay ng pamahalaan.
Una, sa Linggo ng Wika; at pangalawa, pagkaraan nito—sa lahat ng opisyal na komunikasyon at transaksyon ng pamahalaan.
Dapat gamitin ang wikang Pilipino hangga’t maaari sa lahat ng opisyal na komunikasyon at transaksyon ng pamahalaan.
Ipinapahiwatig nito na ang paggamit ng Wikang Filipino ay primaryong inaasahan at isinusulong, subalit maaaring may mga praktikal na limitasyon o kondisyon kaya’t hindi ito sinasaad bilang ganap na absolutong pag-iisa ng wika sa lahat ng sitwasyon.
Binanggit nito ang Saligang-Batas at ang Batas Komonwelt Blg. 570 bilang mga batayan sa pagpapaunlad at pagpapalaganap ng wikang pambansa.
Sinabi ng Pangulo na ito ay ginagawa “sa bisa ng kapangyarihang ipinagkaloob sa akin ng batas” at bilang pagbibigay-buhay sa layunin ng Saligang-Batas at Batas Komonwelt Blg. 570.
Ipinahayag na ang wikang pambansa na tinatanggap at nakikilala ngayon ng lahat bilang “Pilipino” ay mahalagang sangkap ng nasyonalismo na makapagbubunsod ng kaunlaran, katiwasayan at pagkakaisa.
Ayon sa teksto, ang wikang pambansa ay “tinanggap at nakikilala ngayon ng lahat” bilang “Pilipino.”
Nilagdaan sa Lunsod ng Maynila noong ika-anim ng Agosto, sa taon ng 1969 (labinsiyam na raan at animapuat siyam).
Ang Pangulo ay si Ferdinand E. Marcos; ang Kalihim Tagapagpaganap na nag-sign ay Ernesto M. Maceda.
Ito ay isang kautusang tagapagpaganap (executive issuance). Karaniwan itong nagtatakda ng direktiba sa mga ahensya ng ehekutibo at nag-aambag sa pagpapatupad ng mga patakaran sa ilalim ng umiiral na batas at kapangyarihan ng ehekutibo.
Dapat nitong gamitin, hangga’t maaari, ang wikang Pilipino sa mga opisyal na komunikasyon (hal. liham, memo, anunsyo) at transaksyon (hal. opisyal na dokumento at komunikasyong pang-administratibo) lalo na sa panahon ng Linggo ng Wika at pagkaraan nito.
Ang pangalawang yugto ay “pagkaraan nito,” ibig sabihin ay tuloy-tuloy na paggamit ng wikang Pilipino sa lahat ng opisyal na komunikasyon at transaksyon ng pamahalaan.